Upiór w operze

W sercu opowieści stoi Christine Daaé, młoda śpiewaczka, której głos zdaje się prowadzony przez jakiegoś niewidzialnego mistrza — Anioła Muzyki, którego obiecał jej zmarły ojciec, a który przemawia do niej przez ściany zamkniętej garderoby. Ku niej zmierza dwóch mężczyzn z przeciwnych krańców tej historii. Raoul, nieśmiały młody wicehrabia de Chagny, kocha ją od dzieciństwa. A pod sceną, w obitym czernią pokoju, gdzie pod czerwonym baldachimem czeka trumna, mieszka Erik — zamaskowany geniusz, którego oddanie bliższe jest opętaniu niż miłości.

Groza przybywa w przebraniu widowiska. Aria primadonny załamuje się w charkot; żyrandol zrywa się i spada w tłum na parterze; postać w szkarłatnym płaszczu przemyka przez bal maskowy. A jednak pod tą gotycką machiną kryje się coś bardziej bolesnego — trup, który kocha i uwielbia, i nigdy nie odejdzie, głos proszący jedynie o to, by kochano go dla niego samego. Groza i litość wciąż zamieniają się miejscami.

Groza i rozdarte serce, wodewil i tragedia — wszystko to niesie się echem przez piwnice wielkiego gmachu opery. Drzwi stoją otworem nad jeziorem pod sceną, a dobiegający stamtąd śpiew trudniej porzucić, niż powinno się dać.