Operadaki Hayalet

Kitabın kalbinde, sesi sanki görünmez bir üstat tarafından eğitilmiş gibi duyulan genç şarkıcı Christine Daaé vardır; rahmetli babasının ona söz verdiği Müzik Meleği, kilitli bir soyunma odasının duvarları ardından onunla konuşmaktadır. İki adam, hikâyenin zıt uçlarından ona doğru yaklaşır. Utangaç genç Vikont de Chagny, yani Raoul, onu çocukluğundan beri sevmektedir. Sahnenin altındaysa, kırmızı bir gölgeliğin altında bir tabutun beklediği, karalar döşenmiş bir odada Erik yaşar: bağlılığı aşktan çok bir saplantıya yakın, maskeli bir dâhi.

Dehşet, bir gösteri kılığında gelir. Bir divanın aryası bir hırıltıya dönüşüp çöker; devasa bir avize yerinden kopup tıklım tıklım dolu localara devrilir; kızıl pelerinli bir figür maskeli balonun içinden süzülüp geçer. Ne var ki bu gotik tertibin altında çok daha yürek burkan bir şey vardır — seven, tapan ve asla bırakıp gitmeyecek bir ceset; bir tek olduğum gibi sevilmeyi isteyen bir ses. Tehdit ile merhamet durmadan yer değiştirir.

Korku ile hüzün, vodvil ile trajedi, hepsi büyük bir opera binasının bodrumlarında yankılanır. Sahnenin altındaki gölün kapısı açık durmaktadır ve oradan yükselen şarkıya sırtını dönüp uzaklaşmak, olması gerekenden çok daha zordur.