De terugkeer van Tarzan

Van de salons van Parijs verplaatst het boek zich naar de maanverlichte woestijnen van Algerije, geitenhuiden tenten die gloeien op geel zand, een spookparadijs op een spookzee, en ten slotte naar de jungle waar Tarzan werd geboren. Edgar Rice Burroughs beschrijft hem als twee mannen tegelijk: de beheerste Parijse heer die een duellist op zich laat schieten zonder zelf zijn pistool te heffen, en het oerwezen wiens dunne vernislaag van beschaving kan afvallen als een broze schaal. Om hem heen bewegen zich de wraakzuchtige samenzweerder Rokoff, telkens in een nieuwe vermomming, en de trouwe Fransman D’Arnot, die zwaar nieuws met zich meedraagt. En dan is er Jane Porter, gebonden aan een huwelijk dat ze niet wil en toch aangetrokken tot de man die ze dood waant.

Het is avontuur verteld met een vol hart — duels en hinderlagen, een leeuw gedood met een mes, een verloren stad van goud, en een held verscheurd tussen twee levens die zich niet gemakkelijk laten verzoenen. Er is een moment waarop de verteller stilstaat bij Tarzans wilde kroning om zich voor te stellen hoe zijn beschaafde vrienden deze veranderde koning tegemoet treden, en in die pauze houdt het boek even in om te wegen wat die vrijheid kost. Voor een lezer die zich ooit gevangen heeft gevoeld tussen wie hij is en waar hij thuishoort, staat hier de deur open.