Powrót Tarzana

Z paryskich salonów akcja przenosi się na skąpane w księżycowym świetle pustynie Algierii, gdzie na żółtym piasku jarzą się namioty z koziej skóry — widmowy raj na widmowym morzu — a wreszcie w dżunglę, w której Tarzan przyszedł na świat. Edgar Rice Burroughs pisze go jako dwóch ludzi naraz: opanowanego paryskiego dżentelmena, który pozwala przeciwnikowi w pojedynku strzelić do siebie, nie unosząc nawet własnego pistoletu, oraz pierwotne stworzenie, z którego cienki werniks cywilizacji może opaść niczym krucha skorupa. Wokół niego krąży żądny zemsty spiskowiec Rokoff, wciąż w nowym przebraniu, i wierny Francuz D’Arnot, który przynosi bolesne wieści. Jest też Jane Porter, związana z małżeństwem, którego nie pragnie, a mimo to lgnąca do człowieka, którego uważa za martwego.

To przygoda opowiedziana pełnym sercem — pojedynki i zasadzki, lew ubity nożem, zaginione złote miasto i bohater rozdarty między dwoma życiami, których niełatwo pogodzić. Jest taka chwila, gdy narrator zatrzymuje się nad dziką koronacją Tarzana, by wyobrazić sobie jego ucywilizowanych przyjaciół stających twarzą w twarz z tym odmienionym królem — i w tej pauzie książka przystaje, by rozważyć, ile taka wolność kosztuje. Dla czytelnika, który kiedykolwiek poczuł się rozdarty między tym, kim jest, a tym, gdzie przynależy, drzwi stoją tu otworem.