Ulysses

Er gebeurt haast niets op de manier die plots doorgaans beloven, en juist dat is de bedoeling. Een rouwkoets rolt door de straten. Een varkensnier brandt aan op het fornuis. Een bibliotheek loopt vol met slimme mannen die redetwisten over de vraag of Shakespeare Hamlet schreef als een vader die om zijn eigen dode zoon rouwt. Bloom werft advertenties, ontwijkt een afspraak waar hij liever niet aan denkt, en draagt zijn tederheid en zijn eigen verdriet mee door kroegen en winkels en over het strand.

Wat het boek zelf zo levend maakt, is dat de lezer binnen in deze hoofden verblijft: de gedachten zoals ze werkelijk opkomen, half af, grappig, geleerd, gekwetst. Bloom is een gewone man die met buitengewoon mededogen wordt behandeld, vasthoudend aan de eenvoudige overtuiging dat liefde, en niet geweld, haat, geschiedenis, is wat een leven werkelijk vormgeeft. Molly wacht aan het verre eind van de dag, een zangeres wier slapeloze stroom van herinneringen het boek afsluit.

Het vraagt om geduld, en het beloont dat ten volle. Weinig boeken hebben zo aandachtig en zo vergevingsgezind stilgestaan bij wat het is om als mens door een stad te lopen op een dag die aanvankelijk helemaal niets lijkt voor te stellen.