Ulisses

Prawie nic się tu nie dzieje w sensie, jaki zwykle obiecują fabuły — i o to właśnie chodzi. Ulicami toczy się kondukt pogrzebowy. Na kuchni przypala się wieprzowa nerka. Biblioteka wypełnia się bystrymi mężczyznami, którzy spierają się o to, czy Shakespeare napisał Hamleta jako ojciec opłakujący własnego zmarłego syna. Bloom zabiega o ogłoszenia, wymiga się od spotkania, o którym woli nie myśleć, i niesie swoją czułość oraz skrywane rany przez pubowe sale, sklepy i nadmorską plażę.

To, co czyni tę książkę tak żywą, to fakt, że czytelnik żyje wewnątrz tych głów: myśli pojawiają się tak, jak naprawdę nadchodzą — niedokończone, zabawne, uczone, poranione. Bloom to zwyczajny człowiek potraktowany z niezwykłą wyrozumiałością, trzymający się prostego przekonania, że to miłość, a nie siła, nienawiść, historia, naprawdę tworzy życie. Na drugim krańcu dnia czeka Molly, śpiewaczka, której bezsenny potok wspomnień zamyka książkę.

Ta powieść wymaga cierpliwości i sowicie ją wynagradza. Niewiele książek poświęciło tak baczną, tak wyrozumiałą uwagę temu, co znaczy być człowiekiem przemierzającym miasto w dniu, który z początku wydaje się zupełnie niczym.