Ulysses

Olay örgülerinin genelde vaat ettiği anlamda neredeyse hiçbir şey olmaz, zaten asıl mesele de budur. Bir cenaze arabası sokaklarda ilerler. Ocakta bir domuz böbreği yanar. Bir kütüphane, Shakespeare'in Hamlet'i kendi ölen oğlunun yasını tutan bir baba olarak mı yazdığını tartışan zeki adamlarla dolar. Bloom reklam toplamaya çalışır, aklına getirmek istemediği bir buluşmadan kaçınır ve şefkatini, gizli yaralarını meyhaneler, dükkânlar arasında ve sahil boyunca taşır.

Kitabı bu denli canlı kılan şey, okurun bu zihinlerin içinde yaşamasıdır: düşünceler tam da geldikleri gibi, yarım kalmış, komik, bilgili, incinmiş. Bloom, olağanüstü bir şefkatle ele alınan sıradan bir adamdır; bir hayatı asıl var edenin güç, nefret, tarih değil, sevgi olduğuna dair yalın inancına sımsıkı tutunur. Günün öbür ucunda Molly bekler — uykusuz anılarının seli kitabı kapatan bir şarkıcı.

Sabır ister ve karşılığını fazlasıyla verir. Çok az kitap, ilk bakışta hiç de önemli görünmeyen bir günde bir şehrin içinden geçen bir insan olmanın ne demek olduğuna bu kadar dikkatli ve bağışlayıcı bir gözle eğilmiştir.