Sprookjes van Grimm

Het is een cast die bijna iedereen zich half herinnert. Doornroosje, dat honderd jaar slaapt achter een doornhaag die een heel paleis verzwelgt. Hans, die zijn weg markeert met steentjes, en Grietje, die hen allebei redt door een heks uit te nodigen haar eigen oven voor te doen. Raponsje, die haar gouden haar laat neervallen. Ilsebil, de vrouw van de visser, die zich van een hutje helemaal tot aan de zon en de maan wenst. En Repelsteeltje, dat de hele nacht doorspint en in zichzelf zingt: Ach, hoe weinig weet mijn vrouwe dat ik Repelsteeltje heet.

Het proza is eenvoudig en onbehaast, gemaakt om voor te lezen, met liedjes die zich woord voor woord herhalen en zinnen die een luisteraar vanzelf gaat meezeggen. Er loopt echte duisternis doorheen — een wolf met het mutsje van een grootmoeder op, liggend in haar bed — en daarnaast een droogkomische ondertoon: vier oude dieren die zich opstapelen tot een wankele toren om een roversbende de stuipen op het lijf te jagen, een dwerg die zo razend is dat hij met zijn voet dwars door de vloer stampt.

Onder de betovering schuilt een stille logica. Kleine goedheid jegens over het hoofd geziene wezens keert terug; dwaasheid blijkt wijsheid in vermomming; de sterken worden vernederd en de nederigen verheven. De deur staat open naar een bos dat er al heel lang op wacht opnieuw te worden betreden.