Baśnie braci Grimm

To bohaterowie, których niemal każdy po trosze pamięta. Śpiąca Królewna, śpiąca sto lat za żywopłotem z cierni, który pochłania cały pałac. Jaś znaczący drogę kamykami i Małgosia, która ratuje ich oboje, prosząc czarownicę, by sama pokazała, jak działa jej piec. Roszpunka spuszczająca w dół złote włosy. Ilzebil, żona rybaka, która zapragnęła przenieść się z lichej chaty aż na słońce i księżyc. I Rumpelsztyk, przędący przez całą noc i podśpiewujący sobie: Nie wie o tym moja pani, że Rumpelsztyk mnie nazywają.

Język jest prosty i niespieszny, stworzony do czytania na głos, z piosenkami powtarzanymi słowo w słowo i zwrotami, które słuchacz szybko podchwytuje i skanduje razem z lekturą. Płynie przez te opowieści prawdziwa groza — wilk w czepku babci, leżący w jej łóżku — a obok niej sucha, komiczna nuta: cztery podstarzałe zwierzęta piętrzące się w chwiejną wieżę, by przestraszyć bandę zbójców, i krasnal tak wściekły, że tupie nogą, aż przebija się przez podłogę.

Pod tą magią kryje się cicha logika. Drobne akty łaski wobec pomijanych stworzeń wracają do nas z nawiązką; głupota okazuje się mądrością w przebraniu; silni zostają upokorzeni, a pokorni wywyższeni. Drzwi stoją otworem do lasu, który od bardzo dawna czeka, aż ktoś znów w niego wejdzie.