Grimm Masalları

Neredeyse herkesin yarım yamalak hatırladığı bir kadro bu. Yabangülü, koca bir sarayı yutan dikenli çitin ardında yüz yıl boyunca uyur. Hansel yolunu çakıl taşlarıyla işaretler; Gretel ise bir cadıyı kendi fırınını göstermeye davet ederek ikisini de kurtarır. Rapunzel altın saçlarını aşağı salar. Balıkçının karısı Ilsabill, bir kulübeden başlayıp güneşe ve aya kadar uzanan dileklerde bulunur. Ve Rumpelstiltskin, gece boyu iplik eğirir ve kendi kendine şarkı söyler: Hanımım nereden bilsin, Rumpelstiltskin'dir benim adım.

Anlatım sade ve telaşsız, sesli okumak için biçilmiş kaftan; kelimesi kelimesine tekrarlanan şarkılarla, dinleyenin ağız birliğiyle söylemeyi öğrendiği nakaratlarla dolu. İçinde gerçek bir karanlık akar — büyükannenin başlığını giyip yatağına uzanmış bir kurt — ve onun yanı başında ifadesiz bir mizah damarı: bir soyguncu çetesini korkutmak için üst üste dizilip sallanan bir kule oluşturan dört yaşlı hayvan, öfkeden ayağını yere öyle bir vuran ki bacağı zemine saplanan bir cüce.

Bütün bu büyünün altında sessiz bir mantık işler. Göz ardı edilen yaratıklara gösterilen küçük şefkatler geri döner; ahmaklık, kılık değiştirmiş bilgelik çıkar; güçlüler alçaltılır, alçakgönüllüler yüceltilir. Kapı, uzun zamandır yeniden içine girilmeyi bekleyen bir ormana açık duruyor.