Anne van het Groene Huis

Anne Shirley geeft de wereld een naam terwijl ze zich erdoorheen beweegt. Een weg vol appelbloesem wordt de Witte Weg der Verrukking; een gewone vijver wordt het Meer van Glinsterende Wateren. Wanneer het rijtuig een bocht neemt onder een baldakijn van sneeuwwitte bloesems, valt zelfs haar eindeloze gebabbel stil voor een schoonheid die ze het eerste noemt wat de verbeelding niet mooier zou kunnen maken. Dat vermogen tot verwondering is de motor van dit boek, en het oefent zijn trage betovering uit op iedereen — de scherpe buurvrouw mevrouw Rachel Lynde, de donkerharige boezemvriendin Diana Barry, en één plagerige schoolgenoot die de fout maakt haar Wortel te noemen.

Lucy Maud Montgomery beschrijft Avonlea in weelderig, ongehaast detail: tuinen vol pioenen en narcissen, een witgekalkte kamer in de oostelijke geveltop, een bruine jurk met de pofmouwen waar een meisje van droomt. Onder de komedie stroomt iets teders. Marilla's zeldzame, roestige glimlachjes verraden haar lang voordat ze kan toegeven wat het kind voor haar is gaan betekenen, en Matthews onbeholpen toewijding spreekt uit kleine gebaren die hij nooit uitlegt.

Maar het is toch een miljoen keer fijner om Anne van Green Gables te zijn dan Anne van nergens in het bijzonder, vind je niet?, vraagt ze, en die vraag raakt de kern van alles. Dit is een verhaal over hoe een gewone plek een thuis wordt zodra iemand er genoeg van houdt om elke hoek een naam te geven. De deur staat open.