Ania z Zielonego Wzgórza

Ania Shirley nadaje światu imiona, przemierzając go. Droga w kwieciu jabłoni staje się Białą Drogą Rozkoszy, a zwyczajny staw — Jeziorem Lśniących Wód. Kiedy bryczka skręca za zakręt pod sklepieniem śnieżnobiałych kwiatów, nawet jej niekończąca się paplanina milknie wobec piękna, które nazywa pierwszą rzeczą, jakiej wyobraźnia nie zdołałaby ulepszyć. Ta zdolność do zachwytu jest motorem tej książki i powoli czyni swoje czary na wszystkich — na ciętej w języku sąsiadce, pani Rachel Lynde, na ciemnowłosej serdecznej przyjaciółce, Dianie Barry, i na pewnym drażniącym się z nią koledze ze szkoły, który popełnia błąd, nazywając ją Marchewką.

Lucy Maud Montgomery maluje Avonlea w bujnych, niespiesznych szczegółach: ogrody gęste od piwonii i narcyzów, pobielony pokoik we wschodnim szczycie, brązowa sukienka z bufiastymi rękawami, o jakich marzy dziewczynka. Pod warstwą komizmu płynie coś czułego. Rzadkie, zardzewiałe uśmiechy Maryli zdradzają ją na długo przedtem, nim zdoła przyznać, ile znaczy dla niej to dziecko, a nieudolnie wyrażane oddanie Mateusza przemawia w drobnych gestach, których nigdy nie tłumaczy.

Ale przecież milion razy przyjemniej jest być Anią z Zielonego Wzgórza niż Anią znikąd, prawda? — pyta ona, a w tym pytaniu kryje się sedno wszystkiego. Oto opowieść o tym, jak zwyczajne miejsce staje się domem, gdy ktoś pokocha je na tyle, by nazwać każdy jego zakątek. Drzwi stoją otworem.