Yeşilin Kızı Anne

Anne Shirley içinden geçtiği dünyaya adlar takar. Elma çiçekleriyle bezeli bir yol Beyaz Mutluluk Yolu oluverir; sıradan bir gölet Parıldayan Sular Gölü'ne dönüşür. Fayton, kar beyazı çiçeklerden oluşan bir kubbenin altında bir virajı dönerken, onun bitip tükenmez gevezeliği bile, hayal gücünün asla daha güzelini yapamayacağı ilk şey diye nitelediği bir güzellik karşısında susar. Bu hayranlık duyabilme yetisi kitabın itici gücüdür ve herkesin üzerinde ağır ağır büyüsünü gösterir — sivri dilli komşu Bayan Rachel Lynde'ın, siyah saçlı can dostu Diana Barry'nin ve ona Havuç deme hatasına düşen şakacı bir okul arkadaşının üzerinde.

Lucy Maud Montgomery Avonlea'yı bereketli, telaşsız ayrıntılarla anlatır: şakayıklar ve nergislerle dolup taşan bahçeler, badanalı bir doğu cephesi odası, bir kızın hayalini kurduğu kabarık kollu kahverengi bir elbise. Komedinin altından incelikli bir şey akıp gider. Marilla'nın nadir görülen o paslı gülümsemeleri, çocuğun onun için ne anlama geldiğini itiraf edemeden çok önce onu ele verir; Matthew'nun dile gelmeyen bağlılığı ise asla açıklamadığı küçük jestlerle konuşur.

Ama şuralı buralı belirsiz bir yerin Anne'si olmaktansa Yeşil Çatı'nın Anne'si olmak milyon kat daha güzel, değil mi? diye sorar ve bu soru işin özünü içinde barındırır. İşte sıradan bir yerin, birileri her köşesine ad verecek kadar sevince nasıl yuva olduğunu anlatan bir hikâye. Kapı ardına kadar açık.