Arsène Lupin, gentleman-inbreker

Maurice Leblancs gentleman-inbreker is een dief met stijl en speelsheid, een meester in vermommingen die een rechercheur zijn gestolen horloge middenin een gesprek teruggeeft alsof het een terloopse beleefdheid betreft. Zijn gezworen tegenpool is Ganimard, de vermaarde Franse rechercheur die hem keer op keer inrekent, om vervolgens de grond onder zijn voeten te voelen wegzakken. Hun woordenwisselingen ontvouwen zich als een duel van vraag en antwoord, waarbij elke zet de volgende blootlegt. Gecodeerde boodschappen, raadselachtige initialen en een speelkaart doorboord met kleine ronde gaatjes laten zowel politie als lezer met puzzels achter.

Baron Cahorn ontvangt een brief die elk kostbaar bezit in zijn kasteel opnoemt en precies aangeeft welke nacht ze zullen verdwijnen. Een landloper met een doffe blik staat terecht en beweert een onwaarschijnlijke naam te dragen. Een dinergast biedt aan het oude raadsel van de verdwenen halsketting van een gravin op te lossen. Elk verhaal draait om een truc die je half ziet aankomen en toch nooit helemaal betrapt, achteraf verteld in een stem die geniet van haar eigen slimheid, altijd een stap voor.

Het genot zit in de wending: hoe een scène die je meende te begrijpen iets heel anders wordt zodra Lupin ontglipt is. Arsène Lupin blijft precies zolang in de gevangenis als het hem behaagt, zegt hij, en geen minuut langer. De deur staat open. Of hij van plan is het huis te beroven of de eigenaar te charmeren, dat is nu juist de vraag.