Arsène Lupin, dżentelmen-włamywacz

Dżentelmen-włamywacz spod pióra Maurice'a Leblanca to złodziej obyczajny i psotny zarazem, mistrz kamuflażu, który w trakcie rozmowy oddaje detektywowi skradziony zegarek, niby od niechcenia, w geście uprzejmości. Jego zaprzysięgłym przeciwnikiem jest Ganimard, słynny francuski detektyw, który raz po raz go ujmuje, tylko po to, by poczuć, jak grunt usuwa mu się spod nóg. Ich potyczki toczą się niczym pojedynek pytań i odpowiedzi, gdzie każde posunięcie zdradza kolejne. Zaszyfrowane wiadomości, tajemnicze inicjały i karta do gry przekłuta drobnymi okrągłymi otworami zostawiają zagadki zarówno policji, jak i czytelnikowi.

Baron Cahorn otrzymuje list, w którym wymieniono każdy skarb jego zamku oraz dokładną noc, kiedy zostaną skradzione. Włóczęga o zmętniałym spojrzeniu staje przed sądem, podając mało prawdopodobne nazwisko. Gość zaproszony na kolację proponuje, że rozwiąże starą zagadkę zaginionego naszyjnika hrabiny. Każda z opowieści opiera się na sztuczce, którą niby przeczuwasz, a której nigdy do końca nie chwytasz, opowiedzianej później głosem rozkoszującym się własnym sprytem, zawsze o krok naprzód.

Cała przyjemność tkwi w tym zwrocie: jak scena, którą wydawało ci się, że rozumiesz, staje się czymś zupełnie innym, gdy tylko Lupin się wymknie. Arsène Lupin siedzi w więzieniu dokładnie tak długo, jak mu się podoba, mówi, i ani minuty dłużej. Drzwi są otwarte. A czy zamierza obrabować dom, czy oczarować jego właściciela — to właśnie jest pytanie.