Bambi

Vanaf dat begin volgt Salten een leven. Bambi rent met zijn moeder over het open gras en voert zijn eerste gesprekken met een sprinkhaan en een vlinder. Hij ontmoet zijn neefje Gobo en zijn nichtje Faline, leert luisteren en ruiken, gaat houden van het nachtelijke bos en zijn uilen. Maar het bos herbergt een schaduw die de dieren alleen Hem noemen, en Bambi's eerste aanblik van dat bleke, rechtop lopende wezen aan de rand van de open plek leert hem een angst die hem nooit helemaal meer verlaat. Dat was Hij, zegt zijn moeder, en iets in hem komt daarna nooit meer helemaal tot rust.

Wat een lezer bijblijft, zijn degenen die hij onderweg tegenkomt. Faline, brutaal en levendig, die uitgroeit tot zijn geliefde. Gobo, schuchter, die vertrouwt op de goedheid van de mens en volhoudt dat Hij niet slecht is. En het geheimzinnige oude hert met de witte kop, dat een huilend kalfje berispt en veel later terugkeert, wanneer het er het meest toe doet. Om hen heen roddelen, redeneren en rouwen de kleinere schepsels, en de seizoenen worden hard.

Een jeugd die in het teken staat van het leren alleen te zijn; tederheid en verlies afgezet tegen iets zinloos dat groter is dan één enkel dier kan bevatten. Het wendt de blik nooit af van het verdriet, en het houdt nooit op het licht op de bladeren op te merken. Een open deur naar een bos waar het gewone — de aanraking van een moeder, een eerste dag op de weide — als iets kostbaars wordt gekoesterd, juist omdat het niet blijvend kan zijn.