Bambi

Od tej pierwszej sceny Salten podąża za całym życiem. Bambi biega z matką po otwartej trawie i po raz pierwszy rozmawia z konikiem polnym i motylem. Poznaje swoich kuzynów, Gobo i Faline, uczy się słuchać i węszyć, zaczyna kochać nocny las i jego sowy. Ale w lesie kryje się cień, który zwierzęta nazywają tylko Nim, a pierwszy widok tego bladego, wyprostowanego stworzenia na skraju polany uczy Bambiego strachu, który już nigdy go do końca nie opuści. To był On — mówi matka, i coś w nim nigdy więcej nie zaznaje pełnego spokoju.

To, co zostaje z czytelnikiem, to ci, których spotyka po drodze. Faline, rezolutna i pełna życia, która staje się jego miłością. Gobo, płochliwy, który ufa ludzkiej dobroci i upiera się, że On nie jest zły. I tajemniczy stary jeleń o białej głowie, który gani płaczącego jelonka, a wraca dużo później, gdy liczy się to najbardziej. Wokół nich mniejsze stworzenia plotkują, tłumaczą sobie świat i przeżywają żałobę, a pory roku stają się bezlitosne.

Dzieciństwo spędzone na nauce samotności; czułość i strata zestawione z czymś bezsensownym i większym, niż potrafi pojąć jakiekolwiek pojedyncze zwierzę. Ta opowieść nigdy nie odwraca wzroku od żałoby i nigdy nie przestaje dostrzegać światła na liściach. To otwarte drzwi ku lasowi, w którym to, co zwyczajne — dotyk matki, pierwszy dzień na łące — traktowane jest jako coś cennego właśnie dlatego, że nie może trwać.