Bambi

Salten bu açılıştan sonra bütün bir hayatın izini sürer. Bambi açık çimenlikte annesiyle yarışır, bir çekirge ve bir kelebekle ilk sohbetlerini eder. Kuzenleri Gobo ile Faline'le tanışır, dinlemeyi ve koku almayı öğrenir, gece ormanını ve baykuşlarını sevmeye başlar. Ama ormanın, hayvanların yalnızca O diye andığı bir gölgesi vardır ve Bambi'nin açıklığın kıyısındaki o solgun, dik duran yaratığı ilk görüşü, ona bir daha asla tam olarak dinmeyen bir korku öğretir. İşte O'ydu, der annesi ve içindeki bir şey bir daha bir türlü yerine oturmaz.

Okurun aklında kalan, yol boyunca karşılaştığı canlılardır. Şen şakrak, canlı Faline, ileride onun sevgilisi olacaktır. Ürkek Gobo, insanın iyiliğine güvenir ve O'nun kötü olmadığında ısrar eder. Bir de o esrarengiz, ak başlı yaşlı geyik vardır; ağlayan bir yavruyu azarlar, sonra çok daha ileride, en çok gerektiği anda geri döner. Onların çevresinde daha küçük yaratıklar dedikodu yapar, kendilerince gerekçeler bulur, yas tutar; mevsimler ise sertçe döner durur.

Yalnız olmayı öğrenmekle geçen bir çocukluk; anlamsız ve tek bir hayvanın kavrayabileceğinden çok daha büyük bir şeye karşı konulan şefkat ve kayıp. Yastan asla yüzünü çevirmez, yapraklara vuran ışığı fark etmekten de hiç geri durmaz. Sıradan olanın —bir annenin dokunuşunun, çayırdaki ilk günün— tam da kalıcı olmadığı için değerli sayıldığı bir ormana açılan bir kapı.