Heidi

Wat volgt is een leven van open lucht en geroosterde kaas, van Peter en de geiten, en van Peters blinde grootmoeder, wier trieste dagen oplichten zodra Heidi verschijnt. Dan keert de tante terug en voert Heidi mee naar Frankfurt, naar een deftig huis vol strenge regels, naar de invalide Clara die verrukt van haar is, en naar de geduchte Juffrouw Rottenmeier, wier gevoel voor fatsoen een zak vol katjes niet overleeft. Te midden van de zee van schoorstenen en daken van de stad groeit Heidi stilletjes op, verteerd door heimwee. Ik moet de zon weer zien als hij de bergen goedenacht wenst, zegt ze.

Johanna Spyri schrijft teder en zonder ook maar een spoor van moralisme, en laat het gewicht rusten op kleine dingen — verwelkte bloemen, een moederloze geit, een opgespaarde stapel broodjes. De humor is zacht, het geloof rechttoe rechtaan, het verlangen echt, en het hele boek lijkt de adem in te houden rond de wens die de grootvader voor haar koestert: Ik wil dat ze vrij en gelukkig is als een vogel!

Dit is een verhaal over wat het argeloze hart van een kind kan doen met een verharde man, een eenzaam huis, een vriendschap, en over hoe ver de herinnering aan één stralende berg kan reiken. Kom mee naar boven.