Heidi

Bunun ardından açık gökyüzünün ve kızarmış peynirin, Peter'la keçilerin, bir de Peter'ın kör büyükannesinin bulunduğu bir hayat gelir; öyle bir büyükanne ki, kasvetli günleri ne zaman Heidi çıkagelse aydınlanır. Derken teyze geri döner ve Heidi'yi alıp Frankfurt'a götürür: katı kurallarla dolu görkemli bir eve, ondan pek hoşnut olan hasta Clara'nın yanına ve bir cebi dolusu kedi yavrusuna dayanamayacak kadar hassas bir adap anlayışına sahip, o çetin ceviz Bayan Rottenmeier'ın yanına. Şehrin baca ve çatı denizinin ortasında Heidi sessizce, içi acıyarak yurdunu özler. Güneşi, dağlara iyi geceler dilerken bir kez daha görmeliyim, der.

Johanna Spyri şefkatle, ortalıkta hiçbir vaaz izi bırakmadan yazıyor; yükü küçük şeylerin taşımasına izin veriyor — solmuş çiçekler, anasız bir oğlak, gizlice biriktirilmiş bir yığın ekmek. Mizah yumuşak, iman sade, özlem gerçek; koca kitap adeta dedenin onun için dilediği o dilek etrafında nefesini tutmuş gibi: Onun bir kuş gibi özgür ve mutlu olmasını istiyorum!

İşte bir çocuğun saf yürekliliğinin katılaşmış bir adama, ıssız bir eve, bir dostluğa neler yapabileceğine ve pırıl pırıl bir dağın anısının ne kadar uzaklara ulaşabileceğine dair bir hikâye. Gelin, siz de tırmanın.