Heidi

Dalej jest życie pod otwartym niebem i przy przypiekanym serze, życie z Peterem i kozami oraz ze ślepą babcią Petera, której ponure dni rozjaśniają się za każdym razem, gdy pojawia się Heidi. Wtedy jednak wraca ciotka i zabiera Heidi do Frankfurtu, do wielkiego domu pełnego surowych zasad, do niepełnosprawnej Klary, która się nią zachwyca, oraz do groźnej panny Rottenmeier, której poczucie przyzwoitości nie może przetrwać kieszeni pełnej kociąt. Wśród miejskiego morza kominów i dachów Heidi rośnie cicho, dojmująco tęskniąc za domem. Muszę znów zobaczyć słońce, kiedy życzy górom dobrej nocy — mówi.

Johanna Spyri pisze czule, bez cienia moralizatorstwa, pozwalając, by ciężar niosły drobiazgi — zwiędłe kwiaty, koza bez matki, uzbierana sterta bułek. Komizm jest łagodny, wiara wypowiedziana wprost, tęsknota prawdziwa, a cała książka zdaje się wstrzymywać oddech wokół życzenia, jakie dziadek ma dla dziewczynki: Chcę, żeby była wolna i szczęśliwa jak ptak!

Oto opowieść o tym, co szczere serce dziecka potrafi uczynić z zatwardziałym człowiekiem, samotnym domem, przyjaźnią — i o tym, jak daleko może sięgać pamięć o jednej rozświetlonej górze. Chodź i wejdź na szczyt.