De tovenaar van Oz

Over die weg loopt Dorothy naar een geheimzinnige Grote Tovenaar, van wie ze hoopt dat hij haar naar huis kan sturen. Onderweg verzamelt ze de vreemdste metgezellen om zich heen: een strooien Vogelverschrikker die gelooft dat hij geen verstand heeft en toch keer op keer de slimme oplossingen bedenkt die hen allen redden, een verroeste Blikken Houthakker die snakt naar een hart, en een reusachtige Leeuw die, terwijl hij deemoedig zijn neus koestert nadat Dorothy hem een tik heeft gegeven, bekent dat hij een lafaard is. Ieder van hen hunkert juist naar datgene wat de anderen allang in hem zien.

Baum vertelt het met ongekunstelde verwondering en een zachtjes komische toets: ontroering en ondeugd zitten er moeiteloos naast elkaar, zoals wanneer de trotse eigendunk van een Vogelverschrikker botst met de ontnuchterende eerlijkheid van een kraai.

En onder al die kleur loopt één enkele draad van heimwee. Er is geen plek zo fijn als thuis, zegt Dorothy, en dat verlangen volgt haar door elke smaragden straat en over elk papaverveld. Iedereen hier gaat op weg om te krijgen wat hem ontbreekt, en leert onderweg wat het zou kunnen betekenen om het te verdienen. De deur staat open. De weg is geel, en hij voert een lange, wonderlijke reis lang.