Czarnoksiężnik z Krainy Oz

Tą właśnie drogą Dorotka rusza ku tajemniczemu Wielkiemu Czarnoksiężnikowi, który — jak ma nadzieję — odeśle ją do domu. Po drodze zbiera wokół siebie najosobliwszych towarzyszy: słomianego Stracha na Wróble, który wierzy, że nie ma rozumu, a mimo to raz po raz wymyśla sprytne rozwiązania ratujące całą kompanię, zardzewiałego Blaszanego Drwala, który tęskni za sercem, i ogromnego Lwa, wyznającego potulnie — gdy głaszcze się po nosie, którego dostał od Dorotki — że jest tchórzem. Każdy z nich pragnie właśnie tego, co inni dawno już w nim dostrzegli.

Baum opowiada to ze szczerym zachwytem i delikatnie komiczną nutą: wzruszenie i psota sąsiadują tu ze sobą bez wysiłku, jak wtedy, gdy zadufana pycha Stracha na Wróble spotyka się z otrzeźwiającą szczerością wrony.

A pod całą tą barwnością biegnie jeden nieprzerwany wątek — tęsknota za domem. Nie ma to jak w domu, mówi Dorotka, i owo pragnienie towarzyszy jej na każdej szmaragdowej ulicy i pośród każdego makowego pola. Wszyscy tutaj wyruszają, by otrzymać to, czego im brak, a po drodze uczą się, co znaczyłoby raczej na to zasłużyć. Drzwi stoją otworem. Droga jest żółta i wiedzie daleko, cudownie daleko.