Oz Büyücüsü

Dorothy o yol boyunca, kendisini evine gönderebileceğini umduğu esrarengiz bir Büyük Büyücü'ye doğru yürür. Yol boyunca dünyanın en tuhaf yol arkadaşlarını toplar: beyni olmadığına inandığı halde hepsini kurtaran zekice çözümleri durmadan bulan, samandan yapılma bir Korkuluk; bir kalbe hasret paslanmış bir Teneke Oduncu; ve Dorothy burnuna bir tokat attıktan sonra burnunu uysalca ovuştururken korkak olduğunu itiraf eden kocaman bir Aslan. Her biri, ötekilerin onda çoktan gördüğü şeyin özlemini çeker.

Baum bunu yalın bir hayranlık ve nazikçe komik bir dokunuşla anlatır: dokunaklılık ve muziplik yan yana rahatça oturur; tıpkı mağrur bir Korkuluk'un kendini beğenmişliğinin, bir karganın moral bozan dürüstlüğüyle karşılaşması gibi.

Ve bütün bu renkliliğin altında tek bir sıla özlemi ipliği uzanıp gider. Dorothy, Hiçbir yer evin gibi olmuyor der ve bu özlem her zümrüt sokakta, her gelincik tarlasında peşini bırakmaz. Buradaki herkes eksik olan şeyin kendisine verilmesi için yola koyulur, ama yol boyunca onu bunun yerine hak etmenin ne demek olabileceğini öğrenir. Kapı açık. Yol sarı, ve upuzun, harikulade bir mesafeye uzanıyor.