Wehikuł czasu

Do następnego czwartku ten sam gospodarz wraca brudny, utykający, wymizerowany i zaczyna opowieść o ośmiu dniach spędzonych w roku 802 701. Opisuje, jak runął na smaganą deszczem murawę u stóp zwietrzałego Białego Sfinksa, którego niewidzące oczy uśmiechały się poprzez ściany gradu. Opisuje świat zrujnowanych pałaców i drobny, łagodny lud w purpurowych tunikach — a w mroku pod nimi coś bladego, co ucieka ku studni i zstępuje w głąb ziemi. Większość tego zabrzmi jak kłamstwo — ostrzega. Niech i tak będzie! A jednak to prawda — każde słowo.

Wells wysyła swojego podróżnika w przyszłość, która wciąż wymyka się kształtowi, jakiego on oczekuje. Wątli, dziecinni Elojowie i nocni Morlokowie to dwie gałęzie jednego wyczerpanego drzewa, a teorie, które podróżnik buduje, by ich wyjaśnić, wciąż się zmieniają, gdy czułość — dziewczynka imieniem Weena, ocalona z rzeki na oczach jej własnego ludu — komplikuje każdy chłodny wniosek. Zdumienie ma tu swój podskórny, głęboki nurt.

Pod warstwą przygody płynie długie pytanie o to, dokąd ostatecznie prowadzą wygoda i walka. To książka o ogromie czasu i o drobnych rzeczach, które go przetrwają: o rzece z polerowanej stali pod szkarłatnym niebem, o rozbłysku zapałki w jaskini, o zwietrzałej marmurowej twarzy uśmiechającej się poprzez grad. Na końcu tego długiego laboratoryjnego korytarza drzwi stoją otworem. Przekrocz je i przekonaj się, jak daleko sięgają.