Zaman Makinesi

Bir sonraki perşembeye kalmadan aynı ev sahibi kirli, aksayarak ve bitkin bir halde çıkagelir ve 802.701 yılında geçirdiği sekiz günün öyküsünü anlatmaya başlar. Yağmurun kamçıladığı bir çimenliğe, yıpranmış bir Beyaz Sfenks'in altına nasıl düştüğünü anlatır; heykelin görmeyen gözleri dolu bulutlarının arasından gülümsemektedir. Yıkık dökük sarayların ve mor tunikler giymiş küçük, uysal bir halkın dünyasını anlatır — ve onların altındaki karanlıkta, bir kuyuya doğru kaçıp toprağın derinliklerine inen solgun bir şeyi. Çoğu yalan gibi gelecek, diye uyarır. Varsın öyle olsun! Yine de gerçek — her kelimesine kadar gerçek.

Wells, gezginini beklediği kalıba bir türlü uymayan bir geleceğe gönderir. Kırılgan, çocuksu Eloiler ile geceye ait Morloklar aynı yorgun ağacın iki dalıdır; ve onları açıklamak için kurduğu kuramlar, şefkatin (kendi halkı seyrederken bir nehirden kurtardığı Weena adında bir kız) her soğuk çıkarımı karmaşıklaştırmasıyla durmadan değişir. Buradaki hayranlık duygusu, altında sinsi bir akıntı taşır.

Maceranın altında, rahatlık ile mücadelenin sonunda nereye vardığına dair uzun bir soru akıp gider. Bu, engin bir zamanı ve o zamandan sağ çıkan küçük şeyleri konu alan bir kitap: kızıl bir gökyüzü altında parlak çelik gibi akan bir nehir, bir mağarada çakan bir kibritin alevi, dolunun arasından gülümseyen yıpranmış bir mermer yüz. O uzun laboratuvar koridorunun sonunda kapı ardına dek açık duruyor. İçeri adımını at ve bak bakalım ne kadar uzağa gidiyor.