Wojna światów

Wokół dołu gromadzi się tłum, spodziewając się ludzi. To, co się wynurza, jest jednak szarawą, lśniącą masą z ciemnymi oczami i wijącymi się mackami, a jej widok rozpędza gapiów na wszystkie strony. Potem przychodzi kolej na promień cieplny, i pokojowa delegacja z białą flagą w jednej chwili staje w płomieniach. Odtąd narrator ucieka przez płonące wrzosowisko, ukrywa się w zrujnowanym domu wraz z pastorem, którego wiara właśnie się rozsypuje, i krzyżuje drogi z artylerzystą pełnym wielkich planów. Tymczasem w Londynie jego brat zostaje porwany przez ogromny, spanikowany exodus, który opróżnia miasto.

Wells opisuje apokalipsę dziwnie podwojonym spojrzeniem: chłodnym okiem przyrodnika katalogującego anatomię Marsjan i drżącym okiem człowieka, który stał się, jak sam to ujmuje, zwierzęciem wśród zwierząt, pod marsjańskim obcasem. Poczerniałe drogi leżą zasłane niczym ruiny Pompejów; aleja szkarłatnego zielska wystrzela w górę jak wielkie krople krwi; pancernik Thunder Child, sam w ogniu, wpada między maszyny, gdy uchodźcy patrzą na to z morza.

To, co pozostaje w pamięci, to nie machiny, lecz kryjące się pod nimi pytania — jak wygląda człowieczeństwo, gdy odrzeć je z jego zwykłego porządku, i jak wiele ze świata naprawdę kiedykolwiek do niego należało. Mimo całego swego kosmicznego rozmachu opowieść wciąż się zwęża, aż wszystko, co zostało rozdarte i obnażone, znajduje ukojenie w czymś małym, ludzkim i czułym.