Henry David Thoreau Denemeleri

Burada iş başındaki zihin hem huzursuz hem de telaşsızdır. Sıradan bir kış ayazı, koca bir kristal botaniğe, kapı eşiğinden hiç ayrılmadan yeşeren bir felsefeye dönüşür. Bir tekne, pruvasında ateşle gece boyu süzülür; ırmağın dibini aydınlatarak her türlü duruşta uyuyakalmış balıkları gözler önüne serer. Maine'de bir kano kızılağaçların arasından geri geri süzülürken iki geyik, ürkmüş dev tavşanlar gibi bakakalır. Thoreau, Chaucer'ı İngiliz şiirinin insancıl babası olarak okur, Ossian'ın çıplak dizelerini Homeros'unkilerin yanına koyar ve elma ağacının izini yüzyıllar boyunca sürerek bir uçurumda kimsenin fark etmediği, yabanıl bir örneğe ulaşır; geçmişini belki yalnızca bir baştankaranın bildiği bir ağaca.

Sonra üslup keskinleşir. Kelle vergisini ödemeyi reddeden Thoreau bir geceyi hapiste geçirir ve taş duvarların, bedenini kendisinin bütünü sandığını fark eder — düşünceleri o duvarların arasından geçip gider ve o, kurumdan korkmak yerine ona acımaya başlar. Burada köleliğe ve haksız bir savaşa karşı bir öfke, onun yanı sıra yürüyen ince bir mizah vardır. En iyi hükümet en az yöneten hükümettir diye yazar; başka bir yerde de Times'ı değil, Ebedî Olan'ı okuyun.

Bir koku, hitabetin taşıyamadığı bir savı taşıyabilir. Balçıktan tertemiz yükselen tek bir beyaz nilüfer, kırılgan bir umudu geri getirebilir. Bu derlemenin okurdan istediği ve ödüllendirdiği şey dikkattir: bu sayfalar, gözlemlenen her bir şeyle, tek tek, dünyanın korunmasının Yabanıllıkta olduğunu kanıtlamaya adar kendini.