Podróż do wnętrza Ziemi

I tak wyrusza wyprawa: rozgorączkowany wuj, powątpiewający siostrzeniec, który wszystko to opowiada, oraz Hans, spokojny islandzki przewodnik, którego nieliczne słowa i pewne dłonie raz po raz ich ratują. Wspinają się na wulkan, czekają, aż cień wskaże drogę, i opuszczają się w ciemność. W dole czeka świat, którego nikt nie naniósł na mapę: lasy bladych grzybów wysokich na czterdzieści stóp, lśniące ściany obwieszone kryształami jak żyrandolami i cały ocean pod powierzchnią ziemi, rozświetlony dziwną elektryczną poświatą.

Verne opisuje ten cud bez ozdobników i pozwala mu narastać. Strach Axela ustępuje miejsca zdumieniu; profesor nazywa morze własnym imieniem i zamierza zachować ten zaszczyt. Na powierzchnię wynurzają się prehistoryczne potwory, czerwone oko wielkie jak ludzka głowa; a wzdłuż brzegu kości minionych epok mieszają się z pyłem. Ponad tym wszystkim inicjały człowieka, który twierdził, że przeszedł tędy pierwszy.

W Hamburgu pozostaje Gräuben, chrzestna córka profesora, której nieustraszone błogosławieństwo posyła go w głąb ziemi z jej imieniem na ustach. To samo, co pokonuje każdy sprzeciw Axela, ciągnie w dół także czytelnika — niemożliwe, które nagle, wspaniale staje się prawdopodobne, krok za wymierzonym krokiem.