Dünyanın Merkezine Yolculuk

Ve sefer yola koyulur: coşkulu amca, her şeyi anlatan kuşkucu yeğen ve az konuşan, sağlam elleriyle onları defalarca kurtaran sakin İzlandalı rehber Hans. Bir yanardağa tırmanır, bir gölgenin yolu göstermesini bekler ve kendilerini karanlığa bırakırlar. Aşağıda kimsenin haritasını çıkarmadığı bir dünya beklemektedir: on iki metre boyunda soluk mantar ormanları, avizeler gibi kuvarslarla süslü parıldayan duvarlar ve yerin altında, tuhaf bir elektrik ışığıyla aydınlanan koca bir okyanus.

Verne bu harikayı sade bir dille yazar ve giderek birikmesine izin verir. Axel'in korkusu yerini hayrete bırakır; Profesör bir denize kendi adını verir ve bu şerefi elinde tutmaya niyetlidir. Tarih öncesi canavarlar suyun yüzüne çıkar, bir insan başı kadar büyük kızıl bir göz belirir; kıyı boyunca çağların kemikleri toz içinde birbirine karışmış yatar. Hepsinin ardında ise, bu yoldan ilk kendisinin geçtiğini iddia eden adamın baş harfleri durur.

Hamburg'da geride kalan, profesörün vaftiz kızı Gräuben'dir; korkusuz duasıyla amcayı, kendi adını da yanında taşıyarak aşağı yollayan odur. Axel'in her itirazını alt eden şey neyse, okuru da onun peşi sıra aşağı çeken odur: imkânsız olanın, ölçülü adımlarla, birden ve muhteşem bir biçimde inandırıcı kılınması.