Ontvoerd

Aan boord gelokt van de brik Covenant, bewusteloos geslagen en meegevoerd om overzee verkocht te worden, ontwaakt David in een wereld van storm en ruwe mannen: de kille kapitein Hoseason, de groenogige tweede stuurman die alleen vriendelijk is als hij dronken is, en de mishandelde scheepsjongen Ransome. Dan wordt in de mist een sloep overvaren, en de enige overlevende komt aan boord: een trotse Jacobitische banneling, Alan Breck Stewart, die geld draagt voor zijn verbannen clanhoofd en zijn vijandschappen even openlijk toont als zijn degen. Vanaf die ontmoeting werpen de twee hun lot samen in de weegschaal, rug aan rug in een rokerige stuurhut en daarna te voet dwars door de Hooglanden, met op beider hoofd een prijs.

Stevenson schrijft het in alle oprechtheid, in Davids eigen stem, een jongen die op zwartgeblakerde venen leert wat trouw kost, tussen dode sparren die als skeletten overeind staan, in verborgen schuilplaatsen die als een wespennest tegen de rotswand kleven. Maar bovenal is er de trekkracht van de weg en de vraag wie daarop te vertrouwen is. Alan verwoordt het het mooiste: Ergens bang voor zijn en het toch doen, dat is wat de knapste soort man maakt.

Het is evenzeer een vriendschap als een avontuur — twee onwaarschijnlijke metgezellen, de een sluw en roekeloos, de ander koppig en principieel, aan elkaar verbonden over een kloof van politiek en temperament heen. Waar David naartoe loopt, en wat zo'n vriendschap uiteindelijk van beide mannen vraagt, is de deur die hier op een kier is blijven staan.