Porwany za młodu

Zwabiony na pokład brygu Covenant, ogłuszony i uprowadzony, by sprzedano go za morzem, David budzi się w świecie sztormów i brutalnych ludzi: chłodnego kapitana Hoseasona, zielonookiego drugiego oficera, życzliwego tylko po pijanemu, i maltretowanego chłopca okrętowego Ransome'a. Aż pewnego dnia we mgle staranowana zostaje niewielka łódź, a jej jedyny ocalały wchodzi na pokład — dumny jakobicki banita imieniem Alan Breck Stewart, wiozący pieniądze swojemu wygnanemu wodzowi i noszący swoje nieprzyjaźnie równie jawnie jak szpadę. Od tego spotkania obaj wiążą swój los razem — ramię w ramię w zadymionej nadbudówce, a potem w wędrówce przez Highlands z ceną wyznaczoną za obie głowy.

Stevenson pisze to szczerze, głosem samego Davida — chłopca, który poznaje cenę wierności na spalonych, czarnych wrzosowiskach, wśród martwych jodeł sterczących niczym szkielety, w ukrytych klatkach przywartych do skalnej ściany jak gniazdo os. Ale nade wszystko jest tu urok drogi i pytanie, komu na niej można zaufać. Alan ujmuje to najlepiej: Bać się czegoś, a mimo to to zrobić — oto co czyni człowieka najzacniejszym.

To opowieść tyleż o przyjaźni, co o przygodzie — dwóch nieprawdopodobnych towarzyszy, jeden przebiegły i lekkomyślny, drugi uparty i wierny zasadom, złączonych ponad przepaścią poglądów i temperamentów. To, ku czemu zmierza David, i to, czego taka przyjaźń ostatecznie wymaga od obu mężczyzn, kryje się za drzwiami, które zostały tu otwarte na oścież.