Po drugiej stronie lustra

Czerwona Królowa gna Alicję bez tchu, żeby wyjaśnić jej, że trzeba biec z całych sił, żeby zostać w tym samym miejscu. Biała Królowa wierzy w sześć niemożliwych rzeczy przed śniadaniem i trzyma się zasady, że dżem będzie jutro i był wczoraj, ale nigdy dzisiaj. Humpty Dumpty przycupnął ze skrzyżowanymi nogami na wąskim murku i upiera się, że słowa znaczą dokładnie to, co on zechce, by znaczyły. Tweedledum i Tweedledee kłócą się pod drzewem, zakładają byle jaką zbroję, by stoczyć bój o zepsutą grzechotkę.

Pod grą słów kryje się coś czułego i trochę osobliwego — las, w którym rzeczy zapominają swoich nazw, sklep, którego towary znikają, gdy tylko spojrzeć na nie wprost, rycerz śpiewający o zachodzie słońca w blasku, który Alicja będzie pamiętać przez lata. Książka wciąż na nowo powraca do cichego pytania: kto komu się śni.

Drzwiami są tutaj lustro — i już się rozpływa. Przejdź na drugą stronę i przekonaj się, jak daleko sięgają kwadraty.