David Copperfield

O çocuk, kimi zaman sıcacık kimi zaman zalim bir çocukluktan geçer. Mum ışığında elişiyle uğraşan Peggotty vardır, Yarmouth'taki tekne-evi, onun Felemenk saati ve resimli çay tepsisiyle vardır. Bir de üvey baba Bay Murdstone'un o soğuk kararlılığı vardır; yıkanıp etiketlenecek şişelerle dolu bir depo ve Londra'dan Dover'a doğru, satacak hiçbir şeyi kalmadan yapılan upuzun, perişan bir yürüyüş. Yol boyunca David, onu biçimlendirecek insanları toplar etrafına. Kimilerini fazlasıyla kolay sever; çekici Steerforth ve sadık balıkçı Bay Peggotty gibi. Kimilerine ise güvenmekten alıkoyamaz kendini; durmadan kendi alçakgönüllülüğünü diline dolayan, o yapış yapış, dik dik bakan kâtip Uriah Heep gibi. Kimileri de, hep umutlu ve hep beş parasız Bay Micawber gibi, hiçbir kalıba sığmaz.

Dickens bunu, bir biçimde derinleşip gerçek bir şeye dönüşen karikatürlerle yazar. Micawber'ın mutluluk ve sefalet hesabı, bir yere kadar komiktir. Çocuğun gözünden bakış, hem gülünç olanı hem de sessizce zalim olanı yakalar; tıpkı okul avlusunda ısıran bir yaratığa dair asılan uyarı levhasının aslında bizzat David'i işaret ettiğinin anlaşıldığı andaki gibi. Bayan Betsey'nin sert tuhaflığı, kendi şefkatini durmadan bir Janet! Eşekler! haykırışıyla böler durur.

Bu, bir yetimin; yersiz güvenlerden, budalaca bağlılıklardan ve fark edilmesi bir ömür alan bir sevgiden geçerek, olması gereken adama doğru yolunu bulmasının hikâyesidir. Dover'daki kapının önünde o perişan çocuk, Affedersiniz teyze, ben sizin yeğeninizim demeyi başarır ve sonrası, o titrek cümleden filizlenir. Kalın bir kitaptır bu ve hacmini hak eder; okuma bittiğinde de yaşamaya devam edermiş gibi hissettiren koca bir insan dünyasını içinde barındırır.